“Ga eropuit!”

Hoe de Amsterdamse Bea Koene het dorpsleven in Beesd omarmde

Begin 1974 verruilde Bea Koene de rumoerige stad Amsterdam voor een rustig dorp op het platteland. Bea was een jaar eerder getrouwd. Haar man Arend kreeg werk in Utrecht. Daarop zochten ze een huis op maximaal 30 kilometer van die stad. Dat werd het Gelderse Beesd. Later verruilden ze dit dorp voor het nabijgelegen Deil. Ze vertelt hoe moeilijk de overgang was van de grote stad naar het platteland: ‘Echt heel, heel moeilijk.’

‘Wij hebben acht jaar op de Prins Willem Alexandersingel in Beesd gewoond. Na de geboorte van onze twee dochters hebben we een groot vrijstaand huis laten bouwen in wat toen het Rabolaantje werd genoemd, naar de grootste hypotheekverstrekker van het land. De zus van mijn man bewoonde de helft van de bovenverdieping; we woonden er met zijn vijven. In 2000 zijn we naar Deil verhuisd.

Nadat de kinderen het huis uit waren gegaan, zochten we een kleiner huis met minder grond. Mijn dochter en schoonzoon zochten ook een huis. Zij vonden het huis waar wij nu wonen. Maar zij kozen uiteindelijk voor een huis vlak bij een speeltuintje. Dat vonden ze leuk voor het geval ze kinderen zouden krijgen. Dat gebeurde ook; ze kregen twee zoons. Zo zijn we in dit huis terechtgekomen.’

Van de stad naar het platteland

Op de vraag of de verhuizing van de grote stad naar een dorp op het platteland geen problemen opleverde, is Bea heel stellig: ‘Ja, het is echt heel, heel moeilijk geweest. De ene kant van de straat in Beesd was katholiek en de andere kant hervormd. Wij kwamen uit Amsterdam, daar had je dat niet. We gingen ook gewoon met iedereen om. Van huis uit ben ik gereformeerd. Maar na één keer een dienst bijgewoond te hebben in Geldermalsen is het daarbij gebleven. Dat was zo anders dan wij het in Amsterdam gewend waren. Nee.

Katholiek of hervormd; je moest kiezen

Wij hadden ook heel veel katholieke kennissen. En een heleboel mensen die keken je toch een beetje met de nek aan van: jij bent niet katholiek, jij bent hervormd. Dan moest je naar de hervormde bakker en slager gaan en niet naar de katholieke bakker of slager. Er waren er overal twee van; zelfs van de woninginrichting! Wij kochten daar waar we iets moois gezien hadden. Katholiek of hervormd, dat maakte ons niet uit. Dat gold ook voor onze kennissen; waren het leuke mensen, dan gingen we daarmee om. Het geloof deed er voor ons niet zoveel toe. Wij zijn allemaal mensen. Ja, daar moesten ze wel aan wennen.

Hervormde kerk

Omdat we in Beesd toch wel naar de kerk wilden, zijn we toen hervormd geworden.

Dat was voor ons wel belangrijk. En katholiek, dat spreekt mij helemaal niet aan. Dat ging via een buurvrouw. Die zei: “anders moet je eens een keer de dominee bellen en een keer naar de kerk gaan.” Dat hebben wij gedaan. En zo hebben wij ons meteen aangesloten eigenlijk.

Eindelijk ingeburgerd

Toen ik stopte met werken en we kinderen kregen, hadden we via de school veel meer kennissen. Toen kon ik pas echt inburgeren. En hoorde je erbij. Maar daar moet je zelf wel heel veel voor doen. Zo ging ik naar de plattelandsvrouwen. Ik heb op de gym gezeten en ik ging op naailes. Ik heb allerlei dingen gedaan. Dan kom je er echt helemaal in.’

Steun van de buurt

Inmiddels woont Bea alleen. Haar man overleed in 2023 aan alvleesklierkanker. Bea: ‘Hij was zelf heel open over zijn ziekte. Daarom durfden de mensen ook aan hem te vragen: “hoe gaat het vandaag?” Ze zagen gewoon aan hem dat hij erover kon praten. En met mij ook. Hier schuin tegenover woont een buurvrouw die echt een hele goede vriendin van me is geworden. Haar man overleed anderhalf jaar daarvoor, dus we hebben elkaar heel veel gesteund.

Ga eropuit!

Sinds mijn man is overleden, ga ik ook naar het Dorpsontmoetingspunt hier in Deil. Op dinsdagochtend drink ik daar gezellig koffie met allemaal mensen. Het is vrij. Je kan komen wanneer je wil, je kan weggaan wanneer je wil. Dat is ook mijn advies aan mensen die alleen zijn achtergebleven: Je moet wat doen, ga eropuit. Pak de telefoon. Of WhatsApp.’