‘Roeiers zijn hele sociale mensen!’

Roeifanaat 

“Ik ben geboren in Hilversum in 1941. In 1954, toen ik dertien jaar oud was, kwam ik voor het eerst in aanraking met watersport. Tegenwoordig mogen kinderen al veel eerder roeien, maar toen mocht je eigenlijk pas beginnen op je veertiende. Ik was een ‘vroege rijper’ – zo zou je dat nu niet meer zeggen- dus ik mocht beginnen met dertien. In die tijd mochten meisjes die nog in de ontwikkeling waren, dus voor hun achttiende, alleen stijlroeien. Stijlroeien ging om wie de beste roeistijl had, niet om wie het hardste roeide. Er voer een jurybootje mee dat punten gaf. Pas toen ik in Utrecht ging studeren, vanaf mijn achttiende, ging ik raceroeien, zo hard mogelijk. Het mooie aan roeien is dat het een beweging is waarbij je al je spieren gebruikt. Het is blessure-ongevoelig. En het is gewoon ontzettend gezellig. Roeiers zijn hele sociale mensen!” 

Spanningen 

“Ik ben naar Arnhem verhuisd in 2000. Zo kwam ik bij Jason terecht. Toen ik net lid werd, was er animositeit (vijandigheid) tussen de verschillende afdelingen van de club. De  motorbootvaarders aan de ene kant en de roeiers en kanoërs aan de andere. Geld speelde daarin een grote rol. De verenigingen zaten financieel en organisatorisch veel dichter bij elkaar dan nu. Als de roeiers een achtpersoonsboot wilden aanschaffen dan begrepen de motorbootvaarders niet waarom dat nodig was. Ik weet nog dat mensen erg konden zeuren in de vergaderingen." In 2007 gingen de verschillende sportafdelingen uit elkaar. "We spreken nu van een koepel en drie sub-verenigingen; de roei-, kano- en zeilmotorbootvereniging. Hierdoor zijn een aantal wrijvingspunten verdwenen. De scherpe kantjes zijn niet meer. Ik denk dat die splitsing één van de belangrijkste momenten in de geschiedenis van Jason is geweest, in ieder geval tijdens mijn lidmaatschap.”  

Roeien op de Rijn 

“Varen op een rivier is anders dan op stilstaand water. Om te mogen sturen op de Rijn moet je een apart examen doen." Ook Marijke is wel eens omgeslagen. "Ik snap nog steeds niet hoe dat kon, we zaten in een heel stabiele en makkelijk roeibare boot. We werden gepasseerd door een binnenvaartschip, waardoor er veel golven waren.  Op een gegeven moment zag ik mijn riem ineens verticaal de lucht in steken. Daarna lagen we ondersteboven in het water. Toen was het een kwestie van zwemmen en die boot naar de kant duwen. Daar stapten we weer in en voeren terug naar het botenhuis. "Of ik dat spannend vond? Nee. Ik denk niet dat ik ooit iets spannends heb meegemaakt tijdens het roeien.” 

Ongeluk  

Op 11 maart 2017 komen drie ervaren roeiers van Jason noodlottig om het leven. Marijke was op dat moment aan het roeien met haar ploeg. "Rijkswaterstaat kwam ons tegemoet. Ze waren behoorlijk ernstig en aangeslagen. Ze vroegen of we iets hadden zien drijven. Toen bleek dus dat er een ongeluk was gebeurd. De man van één van mijn roeivriendinnen is toen verongelukt. Op dat moment ben je dan vooral met haar bezig. Ik heb haar toen naar huis gebracht, weet ik nog. Later zijn we nog een eind stroomopwaarts richting de pont gegaan om midden op de rivier bloemen in het water te gooien. De pontbaas was toen ontzettend empathisch; we hoefden de overtocht niet te betalen. Tegenwoordig hebben we op Jason een herdenkingsplekje, een stuk van een roeiboot met foto’s erin. Daar staan op 11 maart nog altijd verse bloemen bij.”   

Betekenis Jason 

Jason betekent veel voor Marijke. 'Jason is voor mij een bron van sociale contacten. Het roeien is heerlijk. Je kan het ook lang blijven doen. Als je slecht ter been bent hebben we manieren waarop je in de boot getild kan worden. Eén ploeggenoot van mij is visueel gehandicapt. Die roeit ook gewoon mee. Haar blindengeleidenhond heeft een bench in de clubkamer. Voorwaarde is natuurlijk wel dat je blijft kunnen zwemmen. Hoewel wij tegenwoordig altijd een reddingsvest dragen. We hebben een avond over veiligheidsaspecten gehad en die mevrouw zei dat we altijd een vest moeten dragen. Daar merk je niks van, dus dat doe ik ook.” 

Toekomst 

“Het gaat goed met de roeivereniging. Ik denk dat er op een gegeven moment zelfs een ledenstop moet komen. Momenteel hebben we geloof ik zo’n driehonderd roeiers, en veel meer kunnen we eigenlijk niet aan!” Roeien blijft een prioriteit voor Marijke. "Mijn partner zei tegen me: 'Roeien is voor jou heilig.' Dat klopt, er komt bij mij niks tussen. Als mensen op je rekenen, dan ga je.”

Rechten

Marieke Jager, CC-BY